یاد خوان

 سرخی نکرد ، آبله زد رنگِ زرد خون

 با آبروی زخم فروریخت گرد خون

 از بعد او چه میگذرد برگذشته ، کاش!

 یکبار بازگشت کند رهنورد خون

 بهر نثار، غیر سرو جان چه داشتند

 از سرگذشته گان خدا در نبرد خون

 نی لاله نی پیاله ، نه برگِ قصیده یی

 جوش از کجا کند نفس سرد سرد خون

 یادی ز دشت حادثه فریاد میزند:

 " خامش مکن ، دوباره بخوان شاهفرد خون"

 مردان چه سرخ سرخ نوشتند و یاد ماند :

 " از خوان هشتمین گذرد رادمردِ خون

  

علم گنج

دور از تو سرخپوشیِ رنگ است شامها

 کبکِ خیال  بر ســـرِ سنگ است شامهـا 

 مـــاهِ تمـــام با همــــه پاکیــــزه دامنـــــی

 آیینهء خــــرام پلنگ اســـت شــــامهــا

 یک جویبار دوری و یک دشت انتظار

 مهمان درهء دلِ تنگ است شامها

 دیوانه یی نشسته برِ ابر و ماهتاب

 افسانه گوی گیسوی چنگ است شامها

 یک تکه در روایت خونینهء افق

 تصویر عاشقانهء جنگ است شامها

 با بختِ درگرفته " علم گنجِ" تیره روز

 هردم شهید مهر فرنگ است شامها

 در هر رکعت، یاد ـ وطن مسجدِ ـ عزیز

 جای نماز من چه قشنگ است شامها

 از " سرزمین سوخته " در صبحِ خاطرم

 نیم آسمان بهارِ کلنگ است شامها

 انگور را به بوی ( شمالی) صدا زنم

 هرجا شراب و شعر و شرنگ است شامها

  

 دهلی جدید ـقوس 1385