رهبــین
 
 image 
 
شهدِ شنیدن بود قندِ صدا فارسی

بوی شکر میدهد از سروپا فارسی

آی و بیافشان سخن از لب دُرّ دری

وه ؛که نشیند چه خوش در دل ما فارسی


واژه به واژه دُراست پوره ز گوهر پُراست

هم بنوا فارسی هم بسُرا فارسی

آینهء رودکی زیب و فر فرخی

نزد خداوندگار ، نای و نوا فارسی

بستر شهنامه است لنگر گهنامه است

شورش وهنگامه است نام خدا فارسی

بادهء شیرازی است آتش سربازی است

اندُهِ رندخدا گم شده با فارسی

بردرِ اردیبهشت دلبر نوروزی ام

با سبد هفت سین سفره گشا فارسی


هرچه که پارینه ای ناب و نگارینه ای

از تهء باران وباد چهره نما فارسی

برزده از بام(بلخ ) سر زده تا شام (گنگ)

دامنه گسترده ای درهمه جا فارسی

پیرهن ننگ من کاکل فرهنگ من

خانهء خورشید را آب وهوا فارسی

تیغ تبار منی آ که به کار منی

دشمن دانش چغید " وای چرا فارسی؟! "

بسکه برآمد بلند هیچ نیاید به بند

هرچه فرنگی کنی جَسته رها فارسی


دهلی نو ـ  فروردین ۱۳۸۷