نثار رفتن بیخبر از مایَت:

 

رفتی...

رفتی و خبر نکرده ما را

در شوق، نظر نکرده مارا

رفتی و ز روی مهربانی

همراه سفر نکرده مارا


یک حرف ز باب دل نگفتی

بی خون جگر نکرده مارا

گرمای نگاه دوستگیرت

چون شعله اثر نکرده مارا                                             

گلبوی صدای شعر بخشت

یک صبح گذر نکرده مارا

یک شام طنین گفت و گویت

خندان دمِ در نکرده مارا

در بزم که؟ شاد و خوش نشستی

پُر دیدهء تر نکرده مارا

ما را غم تو نمی گذارد

تا دست به سر نکرده مارا

 

محمد افسر رهبین

دهلی جدید- جوزای ۱۳۸۷