از: محمد اسحق فایز

بانگ رحیل

چه بی  مهری و دردی تلخ

چه بی مهری و برچشمان یاران خاک پاشیدن

 چقدر اینجا به پای این همه دیوار نالیدن

 


 و آنجارا، افق را هم برای  یک سلام گرم چون گرمای  یک روز خزانی،  منتظر بودن

که تاکی  سرزند آن مهر از آن ناکجا آباد دور دور

و بر ما، این غریب افتاده گان د رغربت این خاک آتش دم

بتابد یک دمی  زان جلگه های خفته در انبوه کاخ و دامن ازدام آسایش

                                                                               تلالویی و گرمایی

نه گرمایی،  که تنها یک سلام از دوست بهر دوست.

 

چه بی مهری،

چه ناشادی که ما اینجا گرفتار هزاران درد و افزون باز برآن رنج نسیان ها

و گویی باد ها بردند از یاد سپید شان

که روزی هم بروی برکه های خسته و دلتنگ ره پویند

و بر حال خراب ماهیان برکه

                                    - خسته از بسیار دلتنگی و مایوسی_

 بیندازند هوهویی

و این غوغای شیرین را:

  "که هی بابا نمی ماند

                                        به  جز نیکی اهل داد"

وآ،آ،   این یکی  را نیز:

که من دیدم نوشتند بررواق  آن زبرجد گون:

"چنانی گر نماندت هان،

                                         چنینی نیزت هرگزهم نخواهد ماند"

شکایت های من نیزشاید از دل تنگی چنین باشد:

اگریاران سلام  گرم کم دارند، دستان شان گرفتار است

در این  دنیایی  پر رنج و سپنجی،

درون کاروان  راهیان سوی فردا ها

دگر گوشم  ننیوشد

 آن " بانگ رحیل "  برخاسته شب گاهیان زانسوی  دریا ها.