از محمد اسحق فایز
 
 تقصیر من چه است که اینگونه ام غریب
 در قاف های غربت این خاک بی نصیب
                                                          از مهر دوستان
و ازحس گنگ سنگِ بسر خورده مان تهی.
 من از چه خاک سر زده ام گنگ و تلخ بار؟
 من از کدام اصل سرشتیده گشته ام،
 از یأس های مانده به هررهگذارها؟
یااز عقوبتِ بدِ تاریخ زنده  گان
 لبریز و واگذار شده با هزار درد؟
 


شب گاهیان،  در گة سرشار تیره گی
پرسیدم از ستاره گکی زآسمان پیر:
_"وقتی که این زمین
وقتی که رود ها
هستند  دل فراخ و فراخیده دست و کان
هان ازچه روستیم
دراین زمان واهمه انگیز و زود گَشت
کاینگونه بی شگیب
دل تلخِ دانه گال ز هرتلخ مایه ای
گردیم بیدرنگ
دل تکه تکه تگة هر  اشتباه خویش؟"
 
من درد می کشم
وقتی که مشکنند ز دستم بلور عشق
یا هم بلور مهر
باسنگ های خارة نسیان زنده گی
من مشکنم به سان حبابی که مشکند
از لرزش  نسیم
بر روی برگ ها
شاید کنار صخره یک چشمه در بهار
وقتی که مرغکان دل آشفته می زنند
پر های خویش را
                           با پرتو بهاری خورشید دوره گرد.
 
آهای،  آ ی،  آی،
  من با شما ستم!
ای راهیی زمانة من، سرنوشت من!
در "گرد راه"خویش
مارا گُمیده اید چرا  زار و نا امید
کز خوف آن کسی
در شهرخون و خاک
امسال کس سراغ نفسهام را نکرد
امسال من شکسته سر و دلشکسته تر
در انزوای تلخ عقوبت ستاده ام
دستی کجاست تا سپرم گرم هردو دست
بردست های او
و آنجای سر گذارم و لختی بمویما:
  _ "واحسرتا ز خاطر یاران  فتاده ام
         واحسرتا چه مایه که تنهابمانده ام"
 
 ای سنگِ سنگِ سنگ!
اینگونه بوده ایم
 اینگونه بوده اند
اینگونه بوده ای.
گفتند این فسانه چنین راویان درد:
_"انسان
این راویی زخشم کسی،  رانده از بهشت
وقتی سخن سرای شود، ناله سر کشد
که اندر درون خویش
دق مانده مانده گریه کند همچو شب خموش
                                                    تاریک و ژرفناک.
 
اما و صد دریغ
با این ندامتی که کشیدم همیشه من
برچهر روح خویش کشیدم مِه سیاه
آنگونه ای که می خزد آنه مِه هراسناک
در لحظه های انده  ویرانیی دلی
                                         آرام وبیصدا.
 
افسوس و صد دریغ
وقتی که من برهنه تر از بارش خدا
برروی سنگ فرش  دلم، گریه می کنم
مانند توستم،  شبا! تار و عور و لچ
مسکوت و ژرفناک
پرز التهاب خواب
تا باز بر لبان چه شعر و چکامه ای
فریادبرکشم:
" آیا کجاست خلوت خاموش در زمین
خواهم که روح خویش کشانم درآن سکوت
وآنجا کنار خویش بگویم به گوش او:
کای دورمانده زاصل و تبار و گهر برو
                                                بازش بجو،  برو!!......*
 
 
24 سنبله 1387
 
*_  حضرت خداوند گار بلخ:
       هرکسی کاو دور ماند از اصل خویش
        باز جوید روزگار وصل خویش