تعمیر شورای ولایتی پروان ساخته شد، اما چه تعمیری!

ساختن یک ساختمان برای شورای ولایتی یک ضرورت بوده است و این را کسی انکار نمی تواند بکند. اما آیا باید پول بدیل معیشت را برای ساختنش مصرف می کردند؟ این پول به دهقانان پروان و به مقصد رشد زراعت و بلند بردن تولیدات زراعتی از مدرک نباتات دیگر، غیر از کوکنار، باید داده می شد. گرفتن این پول از سکتور زراعت، خود یک ظلم  و یک ناروا در حق دهقان و انکشاف زراعت در بود.

حالا که از آن پول به غارت رفته از دهقانان، تعمیر جدید ولایت ساخته شده است، سوال اینجاست که آیا این پول در ساختن این تعمیر به صورت موثر و مفید استفاده شده است؟

یک نگاه سرسری از برون این عمارت به خوبی روشن می سازد که این عمارت در نهایت بی سلیقه گی ساخته شده است. آیا ضرورت نبود  تا چند پروان نفر انجنیر و فرهنگی را جمع می کردند و برای این عمارت یک نقشۀ زیبا که با مفاهیم کاری، خصوصیت اقلیمی و طبیعی و هویت فرهنگی منطقه و کشور همخوانی می داشت و در عین حال نیازهای عصری یک عمارت نیز در آن در نظر گرفته می شد، طرح می کردند؟

 پنجره های این عمارت چنان است که توگویی خانه یی ویرانه یی را دوباره ساخته اند. حتی تناظر که نخستین اصل در یک عمارت است درین عمارت در نظر گرفته نشده است.  پنجره ها در بین "پینل" های بزرگ در یک کنار قرار دارند. اگر نوعی تناظر میان  پنجره های راست و چپ در نظرگرفته شده اماهر  پنجره در پینل خودش در یک گوشه است که نمای بسیار بدریختی دارد. همچنان خشتکاری کناری و زیر  پنجره ها چنان می نماید که در اصل کل پینل برای پنجره در نظر گرفته شده اما به خاطر کمبود پول آنرا خشتکاری کرده اند. یعنی با پیدا شدن پول و بودجه پنجره های بزرگ ساخته شد. روشن است که پنجره های کنونی ضایع خواهند شد.

جایی که بلاک اصلی با بلاک پیش برآمده یکجا می شود پنحره های دو بلاک به هم چسپیده اند. توگویی در اثر توفان نوح یک بلاک از شرق آمده و یک بلاک از غرب و درین مکان در کنار یکدیگر به حکم حادثه قرار گرفته اند. این زاویه آنقدر بد شکل است که حتی عادی ترین انسان که از ساختمان چیزی نداند، متوجه این بدریختی می شود...

 

رنگ عمارت نهایت بدوی است. این رنگها نه با محیط فزیکی پیرامون تعمیر همخوانی دارد و نه با همدیگر امتزاج هماهنگی ساخته اند.

با همین پول و مصرف می شد تعمیر بهتری ساخت. مثلاً همین چجه یا سایبان ورودی ساختمان می توانست به شکل هنرمندانه یی طراحی شود که دارای مفهوم هنری و فرهنگی باشد.

نمی دانم چرا حتماً باید این تعمیر دومنزله می بود. هنوز فرق میان یک عمارت دولتی و یک خانۀ شخصی را درک نکرده ایم.

بنده تنها با دیدن عکس این تعمیر متوجه این خلاها شده ام. نمی دانم از نزدیک دیدن این تعمیر چه کیفیتهایی خواهد داشت که بهتر از کیفیت بیرونی آن باشد.

در جامعۀ ما این ذهنیت وجود دارد که کار مسوولین را انتقاد کردن، مساوی به دشمنی و بدبینی و حسادت شخصی پنداشته می شود.  اگرکسی انتقاد کند، جواب شان اینست که: برادر همین قدر هم شده است، خدایت را شکر کن. شما قدر کسی را نمی دانید، خدمت را ارزش نمی دهید، حسادت می ورزید وغیره وغیره.

بنده خدمت این دوستان می گویم که مردم نوکر مسوولین نیستند. این مسوولین اند که نوکر مردم اند. مردم حق دارند بپرسند که پول شان و سرمایۀ شان چگونه مصرف می شود، کی مصرف می کند و چرا مصرف می کند. مردم را خدا تنها برای چک چک کردن به حکام و مسوولین نساخته است. البته کار نیک را باید تقدیر کرد و تحسین نمود. اما اگر کاری به درستی انجام نمی یابد نیز باید انتقاد کنند. باید تحسین در کنارش انتقاد هم داشته باشد ورنه هیچگاه کارها درست صورت نمی گیرند.

از نظرمن پول بدیل معیشت- نیم ملیون دالر، دو بار در پروان ضایع شده است. یکی این که از بودجۀ دهقانان و زراعت کشیده شد و بار دیگر این که با این پول یک تعمیر نهایت بدریخت و بدنما ساخته شده است.

 

 

/ 0 نظر / 37 بازدید