با اینهمه، نمی دانم چرا برخیها تلاش می کنند در هر مجلس و مناسبتی دستار ببندند و نشان بدهند که گویا دستار خاص کدام سمت و منطقه وقوم مشخص است.
همان گونه که رقص جمعی همه اقوام دیگر را حذف کرده تنها اتن غلجایی (همه غلجایی ها اتن ندارند) را نشان و نماد فرهنگی مردم کشور جا بزنند، به همین گونه دستار را نیز می خواهند از همه اقوام مصادره کنند و چنین نشان بدهند که تنها خاص یک قوم است.  
شماری هم دستار را بخشی از لباس روستاییان می دانند و یا این که آنرا نشان عقب ماندگی به حساب می آورند به آن به دیدۀ تحقیر می نگرند که این طرز دید هم نادرست است. دستار از اجزای لباسهای مردم ماست. بزرگان ما همه دستار می پوشیدند. پس نمی شود که آنرا نشان عقب ماندگی دانست و به آن به دیدۀ تحقیر نگریست.

دستار به ذات خودش عزت و حرمت نمی آورد. آدمی بدون دستار هم می تواند عزت داشته باشد. هر کسی که دستار بست نمی شود صاحب عزت خوانده شود. بلکه محتویات آنچه در زیر دستار است و کنش و رویۀ انسانهاست که از روی آن می تون به عزتمند بودن و بی آّبرویی کسان پی برد.

کوتاه سخن این که دستار خاص کدام قوم و طایفه نیست- همه مردم ما به نوعی دستار بسته اند و می بندند و دستار بستن کسی را برتر و یا کمتر نمی سازد، مهم نیست که نیم متر جغه بگذاری یا دستارت هیچ جغه یی نداشته باشد. مهم نیست که دستارت یک گز باشد و یا شش گز. وزن کله و مغز و محتویات مغز تان است که مهم است، نه وزن دستار تان!   

شما چه فکر می کنید؟ 

/ 0 نظر / 33 بازدید